stoppen met roken

Dacht na 26 jaar maar eens te stoppen met roken.

Zonder pleisters (die dingen prikken en blijven niet goed zitten), zonder pillen (pittige bijwerkingen), zonder 'coaching' (slap gelult heb ik genoeg), zonder elektronische nep-peuken (zul je zien dat ie in mijn smoel ontploft) en ook zonder 'mijn netwerk' erbij te betrekken (mijn netwerk bestaat uit rokers-haters)..

Gaat wel goed op zich, dagelijks pijnlijke tot zeer pijnlijke momenten, bijten en knokken, vooral op het werk doet het zeer maar dat is nu eenmaal de prijs van zo lang roken, soms wel 60/70 peuken per dag.

Ik mis het enorm, ik kan mij niet voorstellen dat er leven is na het roken en eigenlijk weet ik het wel zeker, roken gaf me dat bijzondere duizelige gevoel waardoor ik heerlijk tot rust kwam, zal vanaf nu verworden tot een ongelukkig en extreem zenuwachtig wrak.
Zoals wel blijkt, zie ik met een positieve blik de toekomst tegemoet, die rookvrije toekomst waarin ik voor altijd een leegte, een honger zal ervaren die niet gestild mag worden, een toekomst die in geen enkel opzicht een alternatief kan bieden voor het heerlijke ritueel van prepareren, opsteken en oproken van een shaggie, het ultieme genieten, bye bye, het is voorgoed voorbij.

Edit: Ik ben wanhopig op zoek naar alternatieve prikkels.. of is het ontspanning? Ben enorm aan het vreten, is er geen snoep dan steek ik zo 2 hele komkommers in mijn huig, ook stroomt het bier wat vlotter. Ben enorm aan het zoeken naar methodes om mijzelf af te leiden van mijn ellendige leegte, veel dingen kopen die ik niet nodig heb en zo..

Ik droom elke nacht van vreselijke manieren van dood gaan, vlekken op mijn longen, het ophoesten van bloed, ik vraag mij af of je het proeft als je een stuk kankergezwel ophoest. Ik denk aan Martin Bril (drank+roken=slokdarmkanker), Farah Fawcett (gewoon pech met anuskanker) en Allen Carr (hoe-stop-je-met-roken-goeroe) die 23 jaar na te zijn gestopt met roken stierf aan longkanker.
Ben ik misschien te laat?

Verder ben ik pissig op al die lieden en de maatschappij die mij (en andere rokers) proberen van het roken af te helpen middels angst, wijzen op je verantwoordelijkheden en het voorhouden van de doem-scenario's. De ex-rokers zijn vaak het ergst. Vreemde eigenschap van mensen, dat denken dat je een ander kunt motiveren middels angst. Van angst kun je alleen maar allerhande enge ziektes krijgen.
Hoop oprecht (en weet dat ook) dat als één van mijn kids ooit thuiskomt met de rokende boodschap dat ik de doem-scenario's in de kast laat liggen en op een positieve manier ermee aan de slag ga, als daar al behoefte aan is natuurlijk.

Lust geen koffie meer, alleen nespresso. Ik ben dus tegelijk ook aan het afkicken van de koffie, de aantallen bakken koffie die werden genuttigd zaten vaak in de tientallen per dag dus ik ga momenteel door een pittig ontgiftingsprogramma.

Ben erg vaak duizelig.

Ook ben ik redelijk prikkelbaar en volkomen onredelijk, moet gezin af en toe ontzien.
Staat tegenover dat ik nu meer tijd heb voor Mika, vandaag heerlijk met hem gespeelt, de treinset is momenteel favoriet. Normaal zou ik toch om de zoveel tijd even moeten roken (met koffie natuurlijk), nu is mijn tijd voor hem. Beetje jammer dat ik zo gestressed ben dat ik af en toe zo'n treinrails wel naar zijn hooft kan gooien maar goed.. Heb hem vandaag vanuit een vlaag van totale onredelijkheid even flink bij zijn handen gepakt om hem streng toe te blaffen dat ie pappa maar eens met rust moet laten als ie aan het afwassen is, "Ga nu eens alleen spelen!!!".

Overheersende gevoel van deze periode..
Ik ben stikjaloers op alle rokers.. zij hebben het gelukzalige gevoel waar ik afstand van nam, zij wel en ikke niet.
Al die niet-rokers die er tevreden uitzien spelen puur toneel! Ze liegen dat ze barsten en daarom haat ik ze. Je kunt niet tevreden zijn zonder roken, wat een kul!

Ik hoop dat ik snel weer beter ben..